วัดพงอึนซา

วัดพงอึนซาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 794 ช่วงปลายอาณาจักรชิลลา รัชกาลกษัตริย์วอนซอง โดยพระอาจารย์ยออนฮเว (연회국사) ขุนนางเชื้อพระวงศ์ที่ออกบวช วัดมีชื่อเดิมว่า "กยอนซองซา" (견성사) แปลว่า "วัดแห่งการเห็นพุทธธรรม" และตั้งอยู่ในพื้นที่กังนัมซึ่งในสมัยนั้นยังเป็นชนบทห่างไกล

ในปี ค.ศ. 1498 พระราชินีจองฮยอน (정현왕후) แห่งราชวงศ์โชซอนทรงบูรณะวัดใหม่ทั้งหมด ต่อมาในปี ค.ศ. 1551 พระราชินีมุนจอง (문정왕후) ทรงยกสถานะวัดพงอึนซาขึ้นเป็นศูนย์กลางนิกายเซน (선종) และฟื้นฟูระบบสอบพระสงฆ์ (승과) ที่ถูกยุบไปกว่า 100 ปีตั้งแต่ต้นโชซอน โดยมีพระอาจารย์บู (보우) เป็นแกนนำการฟื้นฟูพุทธศาสนา ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์พุทธศาสนาที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเกาหลีช่วงกลางโชซอน

ในยุคจักรวรรดิเกาหลี (ค.ศ. 1902) วัดพงอึนซาได้รับการแต่งตั้งเป็นหนึ่งใน 14 อารามหลักของประเทศ และในยุคญี่ปุ่นปกครองได้ทำหน้าที่บริหารดูแลวัดสาขาอีกกว่า 80 แห่ง พระพุทธรูปมิรึกแดบุล (미륵대불) ขนาด 23 เมตรซึ่งเป็นพระพุทธรูปหินที่สูงที่สุดในเกาหลีใต้ สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1986–1996 โดยพระอาจารย์ยองอัม (영암스님) มีผู้ศรัทธากว่า 10,000 คนร่วมบริจาคสร้าง